Ile pięter ma Pałac Kultury i Nauki?

Pałac Kultury i Nauki ma 42 piętra, a w dokumentacji technicznej bywa podawana liczba 46 kondygnacji. Ta druga wartość obejmuje wszystkie poziomy, w tym podziemne i techniczne. Różnica nie jest błędem – wynika z odmiennego sposobu liczenia. Zapraszamy do zapoznania się z wyjaśnieniem.

Skąd bierze się rozbieżność w liczbie pięter?

W większości przewodników i serwisów turystycznych pada stwierdzenie, że gmach ma 42 piętra. Taką liczbę podaje się zwykle w kontekście pięter użytkowych lub budowlanych. Budynek jest jednak bardzo rozbudowany w pionie, dlatego w dokumentacji można spotkać również 46 kondygnacji.

Druga wartość obejmuje wszystkie poziomy, w tym dwie kondygnacje podziemne. Dochodzą do tego partie techniczne, które w zwykłym opisie pięter bywają pomijane. Z tego powodu obie liczby krążą w różnych opracowaniach i obie nie są całkowicie pozbawione racji.

W obiegu funkcjonują dwie liczby: 42 piętra w ujęciu powszechnie przyjmowanym i 46 kondygnacji w ujęciu technicznym, które obejmuje wszystkie poziomy budynku.

Do pełnego obrazu warto dodać parametry wysokości. Całkowita wysokość wynosi 237 metrów, ponieważ w 1994 roku na iglicy dodano wspornik antenowy. Bez iglicy konstrukcja ma 187,68 metra, a tuż po otwarciu w 1955 roku podawano 230,68 metra do wierzchołka iglicy. Poniższe zestawienie porządkuje najważniejsze dane:

Przez ponad sześć dekad obiekt był najwyższy w Polsce. Dopiero Varso Tower przy ulicy Chmielnej, mierzący 310 metrów, przewyższył go o 73 metry. Mimo to Pałac Kultury i Nauki pozostaje najwyższym zabytkiem nieruchomym w kraju i jednym z najważniejszych przykładów architektury socrealistycznej.

Jak wyglądała budowa Pałacu Kultury i Nauki?

Inwestycja ruszyła 1 maja 1952 roku i trwała 1175 dni. Za projekt odpowiadał Lew Rudniew, radziecki architekt, który inspirował się moskiewskimi wysokościowcami z grupy nazywanej Siedmioma Siostrami. Do pracy zaangażowano od 3500 do 5000 robotników ze Związku Radzieckiego oraz około 4000 robotników polskich.

Według danych zarządcy do wzniesienia gmachu zużyto około 40 milionów cegieł i 26 tysięcy ton stali. Prace przy tak ogromnym obiekcie prowadzone były wtedy w bardzo szybkim tempie. Nie obyło się niestety bez ofiar – podczas budowy zginęło 16 robotników.

Jak wyglądało oddanie budynku do użytku?

Gotowy obiekt przekazano Polsce 21 lipca 1955 roku o godzinie 16.00, a następnego dnia udostępniono go mieszkańcom. W pierwszym dniu pojawiło się około 20 tysięcy osób. Budynek początkowo nosił imię Józefa Stalina, co po latach destalinizacji zniknęło z oficjalnej nazwy.

W 2026 roku gmach obchodzi 71. rocznicę otwarcia. Mimo upływu lat nadal jest jednym z najważniejszych punktów orientacyjnych Warszawy. Jego położenie przy placu Defilad 1 sprawia, że trudno go pominąć podczas spaceru po centrum.

Dlaczego budynek bywa nazywany Pekinem?

Skrót PKiN szybko przekształcono w potoczną nazwę Pekin. Takiego określenia używali między innymi mieszkańcy stolicy, którzy chcieli w ten sposób odciąć się od narzuconego charakteru budowli. Inne nieoficjalne nazwy to strzykawka, sen szalonego cukiernika czy pomnik Stalina.

Sam socrealistyczny styl gmachu łączy w sobie monumentalizm z elementami historyzmu oraz detalami bliskimi amerykańskim wieżowcom art déco. Tej mieszanki nigdy nie dało się jednoznacznie zaszufladkować, dlatego budowla do dziś wzbudza bardzo skrajne opinie.

Co znajduje się na wyższych piętrach?

Najczęściej odwiedzane piętro to 30., na którym działa taras widokowy położony 114 metrów nad placem Defilad. Wjazd windą zajmuje około 19 sekund. Zanim turyści wyjdą na zewnątrz, przechodzą przez Salę Gotycką z charakterystycznym gwiaździstym sklepieniem.

Na 40. kondygnacji znajduje się Zegar Milenijny. Jego cztery tarcze mają po 6 metrów średnicy, a odsłonięto go w noc sylwestrową 2000 roku. Wyżej, na 43. piętrze, swoje gniazdo mają sokoły wędrowne, które pojawiły się tam w 1998 roku i są obserwowane przez miłośników przyrody.

Do najbardziej reprezentacyjnych wnętrz należy Sala Kongresowa, mogąca pomieścić prawie 3000 osób. Od 2014 roku pozostaje wyłączona z użytkowania z powodu remontu, ale jej historia wciąż przyciąga miłośników architektury i muzyki. Poza nią gmach pełni wiele innych funkcji. Do najważniejszych instytucji działających w obiekcie należą:

• cztery teatry – Teatr Studio, Teatr Dramatyczny, Teatr Lalka oraz Teatr 6. piętro,
• kino Kinoteka,
• Narodowe Muzeum Techniki oraz Muzeum Ewolucji Instytutu Paleobiologii PAN,
• Pałac Młodzieży z basenem,
• Collegium Civitas,
• władze Polskiej Akademii Nauk, Rada Doskonałości Naukowej oraz Rada m.st. Warszawy obradująca w Sali Warszawskiej.

Jak zwiedzać Pałac Kultury i Nauki?

Najbardziej spektakularny punkt widokowy w budynku to taras na 30. piętrze, położony 114 metrów nad placem Defilad.

Zwykły bilet wstępu na taras kosztuje 25 złotych, a ulgowy 20 złotych. Z Kartą Warszawiaka cena wynosi 22 złote, natomiast z Kartą Dużej Rodziny 12 złotych od osoby. Standardowe godziny otwarcia to 10.00–20.00 przez cały tydzień, z wyjątkiem 24 i 25 grudnia.

Można również zarezerwować zwiedzanie podziemi w kaskach ochronnych. Takie wycieczki pokazują między innymi bocznicę kolejową do Dworca Centralnego, a także omawiają legendy o schronie atomowym i tajnym przejściu do dawnego budynku KC. Różnica wysokości na trasie podziemnej wynosi 125 metrów.

Dojście jest proste od Dworca Centralnego, z którego spacer zajmuje około 5 minut. W pobliżu znajdują się stacje metra Centrum i Świętokrzyska. Główne wejście prowadzi od strony ulicy Marszałkowskiej, co czyni budynek naturalnym punktem orientacyjnym.